Deze zomer hebben we ons vaak gevoeld als roependen in de woestijn.
We zagen dat het niet goed ging met twee van onze pleegkinderen en riepen luid en duidelijk om hulp bij de proffessionals. Helaas vonden we vaak geen gehoor. Voor de desbetreffende kinderen heeft dit verstrekkende gevolgen (gehad). We vinden dat we dit niet zo maar kunnen laten gebeuren en zijn daarom op diverse plekken de klok gaan luiden.
Niet een beetje! Maar luid en duidelijk! We vinden dat dit onze taak is. Want de kinderen hebben niet om deze situatie gevraagd en wij vinden dat zij recht hebben op hulp.
Want wij willen de stem voor deze kinderen zijn die (tijdelijk) aan onze zorgen zijn (waren) toevertrouwd en dus afhankelijk zijn van ons.
Daarvoor is extra versterking nodig van ons als pleegouders, maar dan moeten we ook serieus genomen worden als we om hulp roepen voor deze kinderen. En als dat niet gebeurd (is), dan blijven we net zo lang roepen tot er iemand is die het hoort en luistert.
Net zo lang tot het kind de hulp krijgt die het nodig heeft.
Wij gaan de vinger op de zere plek leggen. Auww!





