We kunnen dagelijks fruit plukken uit de eigen tuin. Dat is leuk om te doen! En….lekker met yoghurt of ijs.
Bijzondere zaken oefenen.
We zijn het weekend naar een feest geweest waar mensen uit verschillende landen aanwezig waren. Het feest hadden we goed voorgestructureerd en mede daardoor was het een heel gezellige dag. Want duidelijkheid en voorspelbaarheid geeft rust.
Vandaag komen er gasten bij ons eten. Hieronder zijn ook mensen uit Mali. Een van de kinderen vindt het heerlijk om dit allemaal van dichtbij mee te maken, de ander kiest er voor om even dag te zeggen en boven te gaan eten. We zitten met een heel stel te eten, praten en zingen. Wat een gezelligheid! En het-kind-dat-boven-zit komt er zo nu en dan ook even bij. Rustig oefenen in wat je aan kunt!
Mijn moeder wil mij niet meer :(
Gisteren zat ik een poosje te lezen bij een speeltuin. onze kinderen speelden op het grasveld ernaast. Er kwamen twee jongens van een jaar of 8 aanlopen en ze gingen in het zand zitten. De ene jongen ken ik vanuit de buurt, de andere speelde een beetje met zand, keek me aan met grote blauwe, verdrietige ogen en zei: “mijn moeder wil mij niet meer”. De jongen die ik ken voegt er aan toe: dat is bij jouw kinderen ook zo he? We hebben een gesprekje en ze vertellen dat ze vriendjes zijn en dat het verdrietige jongetje vannacht bij de ander mag slapen. Het verdriet in de ogen blijft me bij.
Vandaag kom ik ze op weg naar de winkel weer tegen. “Vanavond gaat hij weer thuis slapen, mevrouw!” Fijn dat het opgelost is. Jammer dat het niet altijd zo afloopt en kinderen soms echt niet meer naar huis kunnen/mogen.
En weer verder…..
De kinderen zijn weer naar school vandaag en ook wij pakken weer een aantal zaken op. Zo zijn wij nog steeds niet klaar met een aantal zaken rondom de (niet geboden) hulp aan onze pleegkinderen. Dus blijven we (nog steeds) aan de bel trekken. Dit keer dmv een brandbrief. En nu maar (weer) afwachten.
Niet voor onszelf maar omdat hier de kinderen de dupe van zijn geworden. Dat moet toch echt anders kunnen.
Kraamkamer voor kikkervisjes.
Gisteren is er een grote klodder “kikkervisjes in wording” uit de sloot gehaald en vanmiddag uit school gaan onze meiden in een streep door naar de emmer achter het huis. Het zijn hun “kindjes” en wij mogen de opa en oma zijn. 🙂
De kikkervisjes zijn beduidend jonger dan de vorige jaren toen ze in ieder geval al een staart en /of pootjes hadden. Of zelfs al groot. De verwondering voor de natuur is hetzelfde. Heerlijk! Het voorjaar en…..ontdekken maar.
Een mooi verhaal :)
Na flinke problemen in de thuissituatie werd ze samen met haar peuter-zusje uit huis gehaald. Na zes weken crisisopvang in een groep, en 2 x een half jaar in verschillende gezinnen, kwam ze bij ons. Bijgeplaatst bij het peuter-zusje dat meteen bij ons was gekomen na de crisisopvang. Dat gaf rust. Het dossier gaf nog wel wat bedenkingen: zwakbegaafd, maar tot nu toe op de gewone basisschool geweest. Daar toch maar (voor de 2e keer) gedoubleerd want het is niet niks wat zo’n meisje dan meemaakt.
Met 18 jaar een jaar pleegzorgverlenging om de HAVO te kunnen afmaken en nu: jaar propedeuse ergotherapie gehaald, MBO4 optiek met gemak gehaald en nu een HBO-vervolgopleiding in Utrecht. Wat een kanjer.
En wat fijn dat wij een beetje hebben kunnen meehelpen!












