Ons konijn heeft een riant-2-verdiepingen-hok in de tuin. Daarnaast gaat regelmatig het deurtje van het hok open en heeft het konijn de hele tuin tot zijn beschikking. Ondanks regelmatige knuffels en veel konijnen-luxe, best een eenzaam konijnenleven. Onze meiden genieten van het plezier met het speelgoedkonijn 🙂
Elk kind moet veilig kunnen buitenspelen.
Met het mooie weer willen ook onze kinderen nog graag buiten spelen. Dat het hier en daar door andere jongeren moeilijk wordt gemaakt is lastig. Waar het ene kind de koptelefoon opzet, negeert en doorfietst komen de vervelende kwetsende opmerkingen bij het andere kind hard binnen. Het aanspreken van de desbetreffende kinderen ontaard in brutale antwoorden en ’s avonds boze vaders aan de deur. De kinderen in huis voelen zich niet (meer) veilig, zijn bang en krijgen last van nare dromen. Ondertussen is de (weg naar) school ook in het vizier van de pesters. Als we dan via normale wegen dit niet kunnen oplossen dan blijft er nog een optie. De wijkagent.
Nieuw leven.
We zijn op kraambezoek bij een jong Syrisch stel waarvan de man regelmatig aan onze tafel heeft plaatsgenomen, maar ook met ons samen een Syrische maaltijd heeft gekookt voor gasten. Later is zijn vrouw in Nederland gekomen voor de gezinshereniging en hielden we contact met hen beiden. En nu hebben ze gezinsuitbreiding. Wat een zegen voor deze jonge mensen die al zoveel hebben meegemaakt. We smikkelen van de beschuit met muisjes (op een laag slagroom) en leren zo ook nog eens iets over Nederland 😉 We praten over het grote geluk van de baby maar ook over het verdriet door het gemis van familie “in den verre”. We worden uitgenodigd voor een gezamenlijke maaltijd en slaan dat natuurlijk niet af. Onze meisjes zijn verrukt over de lieve baby en het presentje dat ze meekrijgen.
Arme pop.
Jaren geleden heeft een van de pleegdochters samen met een mevrouw uit de kerk een verbond gesloten. De mevrouw wilde wel haar oma zijn (haar eigen oma’s kent ze niet) en de pleegdochter wilde wel het kleinkind voor deze mevrouw zijn. Een win-win situatie, zeg maar. Zo kreeg de pleegdochter een oude pop die al jaren was gebruikt op een school en nu ook al jaren op een stoeltje in het appartement zat.
De pleegdochter was dubbel-blij. Ze had een eigen oma en ze had een lieve pop. Helaas raakte de pop al snel verwond toen een pleegzus ging proberen hoe de ogen werken. Gevolg was een niet werkend oog en een verdrietig kind. Jarenlang hebben oogpleisters uitkomst gebracht maar nu werd de roep om een oogoperatie wel heel luid. Zo zijn we op zoek gegaan naar een poppendokter en hebben er een gevonden. Vanmiddag gaat het poppenhoofd op de post. Nu maar hopen dat een operatie niet heel lang gaat duren. Beterschap, pop! Sterkte met het wachten, poppenmoeder!
Spinnenles.
Bij het ophalen uit school staat “ons kind” te glunderen op het schoolplein. Potje in de hand en daarin een dikke spin. De grootste en dikste van de hele klas, vertelt ze trots. Naast het zoeken van spinnen hebben ze ook een les over spinnen gehad. Als we vragen wat ze geleerd heeft, dan is het dit: ze hebben 8 poten en je hoeft er niet bang voor te zijn. Toch wil ze niet zelf de spin weer vrijlaten uit het potje. 🙂 Gelukkig is er een pleegvader “die alles durft”. Zo laat hij ons verwonderen over de snelheid waarmee deze spin een draad maakt. (Brrrr!)
De kop is eraf.
Na 2 weken school komen we weer in een regelmaat. Opstaan, aankleden, ontbijten, brood klaarmaken, appeltje en drinken mee. De meeste dingen zijn wel (weer) langsgekomen en positief ontvangen.
Nu fijn weekend, met een volleybaltoernooi, stichtingsvergadering en gezellige bezoeken. We hebben er zin in.
Buiten zijn.
Na de dagen op school hebben onze tieners nog veel behoefte om lekker buiten te zijn. ’s Middags na schooltijd maar ook ’s avonds een uurtje nu het nog licht is.
Heerlijk in het grote park dat midden in onze wijk ligt. Helaas kost de interactie van de andere jongeren richting onze tieners wel wat hoofdbrekens. We hebben hier duidelijk iets wat aangepakt moet worden door ons, gezinsbegeleiding en PMT. Het is niet zo vanzelfsprekend dat je geaccepteerd wordt zoals je bent. Helaas.
Maar met goede begeleiding / controle worden er toch heel wat uurtjes gespeeld. En als er dan wat gesprekken met jongeren, ouders, school nodig zijn dan gaan we ervoor.



















