De afgelopen en komende tijd ligt de nadruk op zoeken naar een plek bij begeleid wonen. Al snel blijkt dat een flinke uitdaging. Na het verzamelen in indienen van stapels papieren komt de uitslag: negatief, want er ontbreekt 1 papier!!!!!! Pfffffffffffff! Alles mag dus opnieuw gedaan en we zijn weken, zo niet maanden verder. Gelukkig ligt deze taak bij een van de professionals. Ondertussen kijken, bellen en informeren wij ook zelf. Er blijkt een wachtlijst te zijn van minimaal anderhalf jaar. Naast deze lijn wordt ook ingezet op een tussentijdse oplossing. We gaan het zien.
Na een week…. :)
Na een hele week op je kamer zitten is het vanmorgen eindelijk zover. Zeker 48 uur geen klachten meer en na 7 dagen quarantaine is het dan nu toch echt voorbij. Er wordt gedoucht, aangekleed en de lippen gestift. En dan…. eerst naar het konijn buiten in de tuin. Wat heb je dat gemist!
Dat er een dikke lippenstift mond op zijn hoofdje zit vind je alleen maar mooi en het konijntje? Ach die weet er gelukkig niks van. 🙂
Daar gaan we weer.
Verkouden, hoofd-, buik- en keelpijn, hoge koorts, een positieve zelftest en een positieve PCR test! Daar gaan we weer. Omdat twee van ons gezin in december Corona hebben gehad hoeven we niet allemaal in quarantaine. Toch gaan we ook niet voluit, want dat voelt ook niet goed! De zieke gaat wel in quarantaine.
Nieuw jaar / nieuwe kansen.
We laten het oude jaar achter ons. In afwachting wat dit jaar ons zal brengen. Onze oudste pleegdochter is hard toe aan een eigen plekje (zegt ze) en dus doen we ons best om daar op een goede manier naar toe te werken. De jongste is een heerlijke puber en is volop bezig met zich te ontwikkelen en te ontdekken wat er allemaal mogelijk is. Vol verwachting stappen we het nieuwe jaar in.
Spannend!……..O, nee!
Vanuit Finland krijgen we bericht dat de besmettingen oplopen en de regering vandaag overleg heeft over beperkende maatregelen. Na urenlang overleg daar komt het nieuws naar buiten dat er zeker beperkende maatregelen komen en we vragen ons af of het eigenlijk (nog) wel verstandig is om te gaan! En dan het antwoord op die vraag….! Natuurlijk is het nu niet verstandig om te gaan. Dus zeggen we alles af. En daar reageren we allemaal op onze eigen manier op!!!
Voorbereidingen!
Langzaam kruipen we richting 24 december. De dag dat we gepland hebben te zullen vertrekken naar Finland. Tussen de bedrijven door pakken we de koffer, zorgen dat er sneeuwboots komen want -13 graden is wel heel erg koud. Ook zorgen we dat alle papieren in orde zijn. De reispapieren, de QR-codes, de toestemming van jeugdzorg, medische papieren. Nauwlettend houden we de nieuwsberichten in de gaten vwb de reismaatregelen en onze zoon houdt het nieuws in Finland in de gaten. Tot zover lijkt het te gaan lukken, onze Kerst vieren in Finland met onze familie. We hebben er zo’n zin aan. 2 1/2 jaar is zoooooo lang!
Eindelijk :)
Na een week is het gelukkig voorbij. Maar wat een lange zit. Alleen op je kamer of zolder omdat je in afzondering moest maar ook thuis moeten blijven omdat je in quarantaine bent, het valt niet mee. We hebben ieder van onze eigen plek getracht om “Happy” te blijven en om te “blijven lachen”. De ene dag was dat makkelijker dan de andere dag maar gelukkig zijn er puzzels, spelletjes, kun je tekenen of wat dan ook. We zijn vooral dankbaar dat er niemand echt doodziek is geworden en dat degenen die negatief waren dat ook nog steeds zijn. En dat we het nu kregen en niet over 2 weken. Nu lijkt het erop dat we gewoon nog met de Kerst naar Finland kunnen gaan. We pakken het normale leven weer op en gaan ons rustig aan voorbereiden op onze reis. Wat zal het fijn zijn om onze kinderen en kleinkinderen weer te zien na 2 1/2 jaar.
Welkom maatje/stagiaire!

En dan komt het bericht dat er een stagiaire is gevonden en dat er kan worden gekeken of er een match is. De eerste kennismaking is onder begeleiding van iemand van Hart voor Zwolle. Buiten het feit om dat onze meisjes meteen enthousiast zijn, blijkt de stagiaire ervaring te hebben met onderwijs, met mensen met een beperking, en is er op het eerste gezicht een klik! Na een paar dagen bedenktijd is het een “ja” van beide kanten. We gaan een nieuw hoofdstuk schrijven.













