Vanochtend komt de trombosedienst al vroeg aan de deur om een van de kids te prikken. Waar dit meestal geen problemen geeft is het vandaag toch anders.

“Ik wil niet”, dus is er overredingskracht, tact en spierkracht nodig om toch het nodige drupje bloed te kunnen bemachtigen. Tot overmaat van ramp mislukt dan ook nog de eerste poging en moet het nog een keer. Een poosje later is het achter de rug en kunnen we een mooie uitslag noteren, zit er op twee vingertjes een pleister en heeft het kind in kwestie een miniknuffeltje gekregen omdat het vandaag niet zo fijn ging. De rust is weergekeerd.
Om 9 uur heeft het volgende kind speltherapie en gaat aansluitend door naar school. De derde halen we om 10 uur op van school voor een bezoek aan de orthodontist en na onderweg bijna van de fiets te zijn gereden, wordt er bij de ortho ook nogal onverwacht actie ondernomen. Het zal je maar gebeuren!

Nog maar 9 jaar, zelfs de kleinste gipshaplepel is nog een beetje te groot, en dan met je mond zo vol, denk je dat je stikt! Even doorzetten en dan is het weer voorbij.
Als vanmiddag iedereen weer uit school komt, blijkt een van de kinderen de vingers tussen de deur van de schoolbus te hebben gekregen. Terwijl de een nog aan het praten was met de chauffeur, gooide de ander vast de deur dicht. Au!

Vanmiddag nog “even” de vioollessen (in de stromende regen) en dan lekker naar huis en spelen, lezen of┬á het sinterklaasjournaal kijken. Het was zo wel even genoeg voor vandaag.